Vanuit de Dordogne deden we er een uur of vijf over om Parijs te bereiken, de Périférique welteverstaan. Perfect getimed, want het was rond een uur of vijf ’s middags op een doordeweekse dag, van alleen maar regen. Ik had de hele tijd achter het stuur gezeten en eigenlijk was het tijd voor een wissel, maar ik vond het onverantwoord om speciaal voor deze beruchte ringweg het stuur van mijn vaders nieuwe auto uit handen te geven. Ingedut door de file en het deprimerende uitzicht op de stad kwamen we terecht op het gedeelte dwars door de stad, maar we zeiden tegen elkaar dat het echt niet veel kon uitmaken, overal was het druk. Overal reden van die plotseling van baanhelft wisselende idioten, stuk voor stuk in zwaar beschadigde autootjes die ze waarschijnlijk alleen gebruiken voor de Périférique, zoals wij kroegfietsen hebben. Toch bereikten we na anderhalf uur alertheid ongeschonden het einde van de periferie, en kon ik het stuur overgeven. Mijn vader kon er allemaal wel om lachen, maar hij heeft liever niet meer dat ik zijn auto leen.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites