We waren op de negentiende verjaardag van een teamgenoot en rond middernacht vroeg hij ons om weg te gaan, omdat hij en zijn vrienden en vriendinnetjes gingen stappen, in Amsterdam. En zijn ouders zouden straks thuiskomen. Hij vroeg niet of we meegingen naar Amsterdam. Hij zei alleen maar tot volgende week opa’s, waarop die gasten en meiden in drie taxi’s naar het treinstation gingen. Wij stapten in de auto om nog even het dorp in te gaan, naar de kroeg waar we vroeger altijd kwamen en tegenwoordig eens in de zoveel tijd, de laatste keer tijdens mijn boekpresentatie in april. We herkenden daar werkelijk niemand, behalve een kerel die er nog steeds werkt en toen hij voorbijliep met een blik waarin zowel verveling als irritatie was af te lezen, zeiden we tegen elkaar dat het best triest was dat hij hier nog steeds rondhing. Verder weet ik niet veel meer van de anderhalf uur die we daar waren, ik had al vanaf het eind van de middag zitten drinken.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites