Ik weet nog waar ik was toen Krajicek de finale van Wimbledon won, in 1996. Ik deed mee aan een open jeugdtoernooi in de buurt en moest het opnemen tegen mijn dubbelmaat, mijn clubgenoot, mijn beste tennisvriend. Op onze club speelden we altijd spannende potten tegen elkaar, we waren aan elkaar ‘gewaagd’.

We fietsten samen naar de club, zwijgzamer dan normaal. Vooral ik zei weinig, ik was in die periode beter in vorm dan hij en vond dat ik van hem moest winnen. Hij baalde er vooral van dat we de finale niet konden zien, maar na een paar games kreeg hij toch zijn zin. Het begon hard te regenen en we renden het clubhuis in, net op het moment dat de streaker in beeld kwam en de tennissers even vergaten dat ze op het punt stonden de belangrijkste wedstrijd van hun leven te spelen. Van de partij zelf herinner ik me niet veel meer, het was een eenzijdige pot, die De Kraai vlotjes in drie sets won. Ik herinner me vooral dat we na die finale weer de baan opgingen en er ook snel weer af konden. Ik werd weggevaagd, maakte nog een game of twee, en op de fiets terug was ik nog zwijgzamer dan op de heenweg.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites