De tijd tussen twee afspraken bracht ik door op de boekenafdeling van de Bijenkorf. Ik ging in een van de grote houten stoelen zitten en las het brievenboekje van Nico Dijkshoorn. Ik schoot er een paar keer van in de lach, maar ik was niemand tot last. Een paar keer werd ik afgeleid door wat er om me heen gebeurde. Eerst een vrouw die tegen een medewerkster vertelde hoe mooi ze Tonio vond. ‘Nog nooit heeft iemand zo mooi over verdriet geschreven,’ zei ze, op een kaktoontje waar ik de kriebels van kreeg. ‘Toch moest ik er niet van huilen.’ Ze was nu op zoek naar de vertaling van een of ander Noors boek. ‘Duits of Frans lukt me nog wel,’ schepte ze op en gelukkig liep ze toen achter de medewerkster mijn beeld uit.

Een paar brieven later werd ik opgeschrikt door een forse vijftigplusser die snuivend over de afdeling stampvoette. Teleurgesteld door het aanbod, vermoedde ik. Tot hij riep: ‘Wat een kutmuziek! Daar word je toch Gallisch van!’ Vlak bij me riep hij dat nog een keer en ik dook weg in het boekje, legde mijn rechterenkel op de linkerknie, om een soort van blokkade op te werpen. Het lukte me om oogcontact te vermijden en de man liep snel door, onrustig om zich heen kijkend, vast op zoek naar de kortste route weg van hier. Ik had met hem te doen; we bevonden ons op de vierde of vijfde verdieping, het zou nog een tijdje duren voor hij de muziek kon ontvluchten. Ik luisterde even aandachtig waarover de man zijn beklag deed. Ja, echt van die zoete winkelmuziek, een afgezaagd liedje, maar het geluid stond niet hard, was zeker niet overheersend. Ik kon me er makkelijk van afsluiten en verdergaan in het boekje, dat ik precies op tijd uitlas en netjes teruglegde op de stapel. Daar zag ik nieuwslezer Rob Trip, die heel kalm aan een vrouw voorstelde nu te gaan afrekenen. Buiten geen bekende Nederlanders, maar wel vier magere, onverzorgde jongens die wat onenigheid hadden. Dove jongens; de ruzie ging gepaard met veel handgebaren en enig handgemeen, maar zonder geluid. Niemand die er verder van opkeek.

Alleen in Amsterdam, dacht ik. Alleen in Amsterdam.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites