Wordfeud kwam ter sprake. De nagel aan mijn doodskist, noemde ik deze zeer verslavende Scrabble-variant voor op de iPhone of iPad, die bovendien bloedirritant is, omdat de app enkele essentiële afwijkingen vertoont ten opzichte van het bordspel. Afwijkingen die de spelvreugde wat mij betreft niet ten goede komen, maar die het spel helaas niet minder verslavend maken.

‘Stop er gewoon mee,’ zei de ervaringsdeskundige tegen wie ik mijn beklag deed. ‘Verwijderen die app. Hup, weg ermee.’

‘Zomaar?’

‘Ja, zomaar.’

Hij had het over een bevrijding en ging wat drinken halen, zodat ik na kon denken over zijn advies. Dat deed ik niet al te lang. Als Wordfeud-groentje, ik speelde pas drie dagen, kon ik de verslaving maar beter in de kiem smoren, voordat het vermaledijde spel echt bezit van me nam. In de veronderstelling dat mijn tegenspelers een melding van mijn eliminatie zouden ontvangen (wat niet zo blijkt te zijn, waarvoor excuses, waarde Wordfeud-vrienden die dit lezen), verwijderde ik de app van mijn telefoon. Ik staarde daarna even wezenloos naar het scherm, waar het witte blokje met de grote W nu ontbrak. Het voelde, inderdaad, als een bevrijding.

‘Zo,’ zei ik toen de ervaringskundige weer bij me stond. ‘Ik heb ‘m verwijderd.’

‘Echt waar? Nu? Net? Direct?’

‘Nu, net, direct.’

‘Mooi man. Voelt goed hè?’

‘Heel goed.’

‘Nu heb je weer tijd voor zaken die ertoe doen,’ zei hij en nam een slok van zijn bier. ‘Zoals Twitter en Facebook.’

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites