‘Wat weeg je?’ vroeg de huisarts, zelf graatmager, en zonder mijn antwoord af te wachten: ’90 kilo?’

Ik schudde mijn hoofd en probeerde te glimlachen. ‘Als dat zo lijkt, heb ik misschien dunne botten…’

Met de ellebogen op zijn bureau en twee handen over elkaar onder zijn kin, nam hij me op. Zijn zorgelijke blik bleef hangen bij mijn buik, die ik nog verder inhield dan ik al deed. ‘Hoeveel dan?’

’84,’ zei ik. ‘Tegen de 85…’

‘En je bent…’ Hij keek opzij, naar zijn computerscherm.  ‘Bijna dertig. Dan ben je wel iets te zwaar voor je leeftijd.’ Ik was inmiddels opgestaan. De dokter stond ook op en liep om zijn bureau heen. Even dacht ik dat hij de weegschaal erbij wilde pakken, maar hij bleef voor me staan. ‘En voor je lengte. Ja, je bent ook best klein.’

‘Ik ben één negenenzeventig. Dat valt toch wel mee?’

De huisarts, een halve kop langer, nam me nog een keer op. Een hand aan zijn kin, de ander onder zijn elleboog. ‘Toch zou een paar kilootjes minder geen kwaad kunnen. Vooral rond de…’

‘Dank u, dokter,’ zei ik en stak mijn hand uit. Een half uur later stond ik in de snackbar.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites