Ik mocht invallen bij Heren 1. In de zondagcompetitie telt onze tennisclub maar twee herenteams, dus wees gerust, ik beeld me niets in. Mijn bijdrage zou bovendien bescheiden zijn. De vier vaste teamleden namen – mede op mijn verzoek – ieder een enkelpartij voor hun rekening en ik maakte alleen mijn opwachting in een van de twee dubbelspelen. Na vijf uur wachten kon ik eindelijk de baan op. We stonden 2-1 achter en de vierde enkelpartij was nog bezig, maar die verliep gesmeerd en het was een kwestie van tijd voordat het tweede punt binnen zou zijn. Het dubbelspel dat ik moest spelen was dus gelukkig nog van belang. De hoofdpersoon in mijn nieuwe boek zou dat vreselijk vinden, maar ik vind het lekker als er nog iets op het spel staat. Zeker na vijf uur wachten.

‘Ons debuut als dubbel,’ zei M. bij het betreden (ja, betreden) van de baan. De wind had het meeste gravel weggeblazen. Wat er nog lag, was droog en verbleekt. ‘Levert vast iets op voor je nieuwe boek.’ M. moest grinniken om dat idee. Ik grinnikte mee uit beleefdheid en dacht: hooguit voor een blog. Een blog zoals ons debuut; kort. Want bij 3-6 en 0-1 klapte hij vol door zijn enkel en moesten we opgeven.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites