Ik stond in het halletje, voor de studio waarin drie debutanten werden geïnterviewd. Ze waren al begonnen. Ik stond hier met nog tien anderen, te wachten. Terwijl we allemaal even daarvoor een voor een de hal werden binnengelaten. Maar bij de deur die toegang gaf tot de studio werd er opnieuw geteld. Tien mochten er naar binnen, geen elf. Nee, er konden geen mensen achteraan gaan staan, tegen de wand. Nee, zitten mocht ook niet. Gedoe met de brandweer. De jonge medewerkster stond er helemaal alleen voor, tegen allemaal volwassenen, de meesten zo oud dat ze haar grootouders konden zijn. Maar ze hield haar poot stijf. Dat vond ik knap van haar, maar ik kreeg met het meisje te doen toen ze op smekende toon vroeg of degene die als elfde binnen was gekomen alstublieft zo eerlijk wilde zijn dit toe te geven, waarop mensen door elkaar begonnen te roepen als hoeveelste ze waren binnengekomen. Het leek mij een tikkeltje ordinair, zwak en verdacht om dat zo hard te roepen, maar tegelijk wist ik niet wie ik niet of de zwijgers betrouwbaarder waren. Toen steeds meer mensen door elkaar gingen roepen als hoeveelste ze waren binnengekomen, greep het meisje in. Ze vroeg of iemand zo ‘galant’ kon zijn om af te haken, alstublieft, in ruil voor een gratis drankje. Hoeveel dorst ik ook had, en hoezeer ik ook met haar meeleefde, de paniek in haar ogen wilde wegnemen, ik voelde me niet aangesproken en deed net of ik haar niet hoorde. Ik had meer recht om hier te zijn dan veel anderen, in ieder geval meer dan de mensen hier, zeker een handvol, die ik in de vorige rij had horen smoezen dat ze eigenlijk voor de bekende Nederlanders waren gekomen, maar die voorstelling zat vol dus gingen ze ‘dan maar’ naar de debutanten. Ze stonden tenslotte al zo lang in de rij. Een van die mensen was de oude vrouw, veruit de oudste in dit elftal, die gehoor gaf aan de lokroep van het meisje, het drankje. Ondersteund door het meisje strompelde de vrouw het halletje uit, maar ik had geen medelijden met haar. Zij had voor me in de rij gestaan en haar schouders opgehaald toen de vrouw naast haar zei: ‘Debutanten. Ook leuk’, dus misschien had ze hier wel op gewacht, tot er een gratis drankje aangeboden zou worden. Je moet die bejaarden niet onderschatten.

Op het podium werd gelukkig doorgepraat toen wij de voorste rij passeerden om via een breed pad aan de buitenkant naar achter te kunnen lopen, waar nog precies elf stoelen vrij waren.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites