Tijdens het lunchommetje op mijn eerste werkdag na de vakantie kocht ik een boek. Dit keer niet bij de boekhandel waar ik vaak rondscharrel, maar gewoon op straat. Aan de achterkant van de dorpskerk, in de schaduw van een grote boom, was een jochie van een jaar tien boeken aan het verkopen. Een stuk of twintig exemplaren van hetzelfde boek, ze lagen in kleine stapels uitgestald op een houten tafeltje achter hem. Eén hield hij er vast om te laten zien. Rode kaft, witte letters. Zwart-witfoto van een oud mannetje.

Wilt u voor vijf euro het boek over mijn overgrootvader kopen?

Ik wees zijn aanbod vriendelijker af dan ik bij krantenverkopers doe, maar liep wel ongeveer net zo snel voorbij. Ik sloeg de volgende zijstraat in en ging een op een bankje in de zon zitten. Daar vroeg ik me af waarom het jochie op die plek zijn deel van de erfenis probeerde op te strijken, en waarom nu, met dit weer? Had hij geen vriendjes?

Ik dacht aan hoe ik vroeger met mijn broertje langs de huizen ging om stoofperen te verkopen die we eerder met onze vader hadden geplukt. Deze peren waren net iets goedkoper dan in de lokale supermarkt. Dat zeiden we er ook steeds bij. Natuurlijk zonder dat ‘net iets’ erbij te vermelden.

Toen de jonge verkoper mij weer zag aankomen, ging hij met het boek op schoot op de stoel naast het tafeltje zitten en knikte me toe.

Misschien wil ik je boek toch wel kopen, zei ik. Waar gaat het over?

Hij schoot overeind en liet me met een grote glimlach het in plastic verpakte boek zien: Een man van drie levens.

Het gaat over mijn overgrootvader, zei hij. Mijn moeder vindt het een heel leuk boek. En mijn opa ook.

Ik kocht het boek en vroeg waarom hij hier stond en niet in de winkelstraat, hierachter, waar veel meer mensen liepen. De winkels gingen net open.

Mijn opa woont hier. Hij wees met zijn duim naar de grote poort achter hem, met daarachter een groot huis met rieten dak. Ik niet, zei hij, ik woon in Zwitserland.

Ik nam genoegen met die verklaring en vroeg verder.

Hij had hier veel vriendjes.

Ja, de verkoop ging goed. Hij had binnen een half uur al zes boeken verkocht.

Dertig euro binnen een half uur. Dat is zestig euro in een uur, meer dan 130 gulden.

Dat zijn heel veel zakjes stoofperen. Meer dan mijn broertje en ik er op een dag konden verkopen, laat staan binnen een uur.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites