Nooit gunde ik ze sportief succes, die Duitsers. Ik kon er niets aan doen, ik baalde bij elke gouden medaille tijdens de Spelen, bij elke ronde die ze bereikten in een toernooi. En vol leedvermaak keek ik toe als ze hadden verloren.

De afgelopen jaren neemt die antipathie jegens onze oosterburen al langzaam af, maar tijdens dit wereldkampioenschap misgunde ik ze het sportieve succes helemaal niet. Ik vond Duitsland vooral een mooi voetballende ploeg. Toch wilde ik gisteravond niet dat ze zouden winnen. En dat had niets met gunnen te maken, maar simpelweg met de angst om weer een finale van de Duitsers te verliezen. Hoe sprankelend ze ook zouden spelen, ik zou het niet kunnen verkroppen. Een laffe houding, zeker, maar ik verlies gewoon liever van Spanje dan van Duitland. Ik kan er niets aan doen. Daartegenover staat dat er van leedvermaak nu geen enkele sprake is.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites