De laatste tijd ligt mijn tomtom op de stoel naast me, omdat ik de houder nergens meer kan vinden. Behalve dat je dan de hele tijd probeert te voorkomen dat ie van de stoel afglijdt, blijf je er de hele tijd naar kijken, zeker als in een stad bent die je niet goed kent. Ongeveer zo keek ik naar de doos boeken toen ik wegreed bij de uitgeverij. Ik ken die voorkant al maanden, maar ik kon niet ophouden ernaar te kijken. Naar mijn naam, naar de vrouw daaronder, in dat karretje. Bij stoplichten bladerde ik er even in, las een willekeurige zin, een woord. Ik dacht aan Eddie, de hoofdpersoon, en was erg blij met mezelf.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites