Ik fietste zonder licht en in donkere kleren over een onverlicht fietspad, langs de doorgaande weg die mijn dorp met de stad verbindt. Aan de andere kant van de berm stonden wel palen, maar dat licht was te zwak om het fietspad te bereiken. Dus de vrouw, voor wie ik niet meer dan een schim moest zijn, had gelijk toen ze me erop aansprak, maar hoe ze het zei – “Voor één euro heb je een nieuw voorlicht dat het doet! En voor één euro heb je een nieuw achterlicht dat het doet!”- en de zeikerige toon waarop irriteerden me mateloos. En daar komt nog bij dat ik weet wie ze is – een wereldvreemd, vies wijf en een notoire zeikerd – en ze had ook nog eens helemaal geen last van me; ze stond bijna twee meter de berm in, waar haar hond zat te poepen. Toch zei ik niets terug, vooral omdat ik bang was dat ze mijn stem zou herkennen.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites