Rond het uur dat de wereld zou vergaan, floot de scheidsrechter voor het einde van de reguliere speeltijd. Na negentig minuten stond het 0-0 bij de beslissingswedstrijd in de Hoofdklasse A, Quick Boys en Noordwijk maakten zich nu op voor de verlenging. Ik stond als neutrale toeschouwer tussen supporters van Quick Boys, die het niet meer uithielden van de spanning. Vlak voor het einde van de eerste verlenging kwam Noordwijk uit het niets op 1-0 en zeker een minuutlang waren de mensen om mij heen doodstil. Toen begon het mopperen, het schelden, de fouten werden benoemd, de spelers die hun man hadden laten lopen. Maar al snel kwamen weer de aanmoedigingen en bij een mooie aanval keerde het geloof in het kampioenschap (en promotie naar de Topklasse) terug. Maar zover kwam het niet, de blauwwitten slaagden er niet in op gelijke hoogte te komen. Nog wat beduusd van een gemiste kans vlak voor tijd, zagen de Katwijkers na het laatste fluitsignaal lijdzaam toe hoe het veld volstroomde met supporters van de tegenstander, hoe spelers met ontbloot bovenlijf op de schouders gingen en champagne in het rond spoot. Ik keek naar de mensen om mij heen, naar de bedrukte gezichten, en het leek me geen goed moment om te zeggen dat de wereld niet was vergaan.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites