Je staat helemaal rechts en krijgt niets mee van wat er op het podium gebeurt, overal zijn hoofden, armen en stemmen. Alleen van Peter Beense vang je een glimp op, maar dat zou vanaf de ringweg ook nog wel lukken. Je bent erbij, omdat je wilt weten hoe het voelt om dit mee te maken, maar het enige wat je voelt zijn de lichamen die van alle kanten tegen je aan drukken. Soms hangt de hele meute naar links of rechts en lijkt het net of je op een boot zit die elk moment kan kapseizen. Je blijft rustig omdat je – zo aan de zijkant van het plein – snel weg kunt zijn als het moet en je vrienden zijn dichtbij en de andere mensen om je heen lijken wel oké, maar het euforische gevoel van vanmiddag in die fijne kroeg is ver te zoeken en je hebt dorst, maar de blikjes zijn op en misschien is het wel goed om niet meer te drinken. Je bent blij dat je er niet zo aan toen bent als de vriend die met ogen dicht zijn laatste resten adrenaline uitkwijlt op de schouder voor hem. De vriend tussen jullie in houdt hem aan zijn arm vast; omvallen is misschien onmogelijk, maar hij kan wegglijden of in elkaar zakken en zie dan maar eens omhoog te komen. Je maakt een foto van je slapende vriend en slingert die lachend het wereldwijde web in, met als bijschrift: Feest op het Museumplein. De vriend naast je moet er ook om lachen, net als de mensen achter jullie, en zo beleven we met z’n allen toch nog een beetje plezier aan die huldiging.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites