Onze vriend de sterrenkundige deelde in de kroeg zijn proefschrift uit. Hij kwam als laatste binnen en met zijn jas nog aan verspreidde hij de boekjes, met de haast van een flyeraar. Toen ging hij zitten, aan onze kleine tafel vol glazen en flesjes, en probeerde met enkele gerichte vragen de aandacht van zichzelf af te leiden. Maar zo makkelijk kwam hij er niet van af. Hup, signeren jij. Met lichte tegenzin liet hij zich het eerste opengeslagen exemplaar in de handen drukken. Signeren vond hij meer iets voor schrijvers. Het kostte hem moeite voor iedereen een passende tekst te verzinnen. In zijn hoofd welden misschien herinneringen op aan de moeilijkste momenten van het onderzoek; zo keek hij in ieder geval. Na een paar slokken La Chouffe ging het wat makkelijker. Wij bladerden ondertussen wat langs de hoofdstukken en voelden ons dom. Gelukkig, zei iemand. Er staan plaatjes in. Een ander zei, met zijn vinger op een paginabrede formule: Deze klopt volgens mij niet. Er volgden nog wat flauwe grappen en toen hij klaar was met signeren, stonden het proefschrift, de randzaken daaromheen en zijn nabije toekomst nog even centraal, maar al snel kreeg hij zijn zin en ging het over andere dingen, daar aan onze kleine tafel. Inmiddels fungeerden twee exemplaren van Magnetars of Seismology samen als onderzetter. Dat van mij lag op de hoek van het tafeltje links van me, ver weg van glazen en ellebogen.

Proefschrift

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites