Op de borrel van de uitgeverij stond ik te praten met een andere debutant. Achter me stond Jan Cremer. Ik had zin om een geintje met hem uit te halen. Een eenvoudig en flauw geintje, dat mijn vrienden en ik soms bij elkaar uithalen als we ergens staan waar je geen glazen kunt neerzetten. Ik had zin om een leeg glas aan Jan Cremer te geven,  ‘Houd even vast’ te zeggen en dan weg te lopen. En dat iemand anders dan zijn reactie zou filmen. Dat leek me mooi. Ik zag het helemaal voor me en dacht eraan tot mijn glas leeg was. Ik stond niet aan een tafeltje. Jan Cremer steunde met zijn linkerhand tegen een hangtafel. Hij sprak met niemand, keek een beetje in de rondte. De vrouw rechts van hem stapte opzij om iemand aan te stoten. Ik greep mijn kans en glipte achter Cremer langs in de vrijgekomen ruimte. Daar zette ik het glas netjes neer op de hangtafel en zonder hem aan te kijken stapte ik weer terug.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites