De reclame van Ditzo met John de Wolf deed me denken aan de keer dat ik hem om een handtekening vroeg. Met een vriendje en zijn vader was ik bij een wedstrijd van Sparta. Op de tribune schuin tegenover de onze, aan de andere kant van de cornervlag zeg maar, zagen we hem zitten, ergens in het midden, met zijn lange haar. Wij – Ajacieden – moesten van onze eigen tribune af en daar op de hoek een heel stuk omhoog de trap op. Best veel moeite voor de handtekening van een Feyenoorder, maar hij speelde toen ook voor het Nederlands elftal, wat onze missie rechtvaardigde. Aangemoedigd door de vader – een Feyenoorder – durfden we het in de rust aan om erheen te lopen en pen en papier in zijn handen te drukken. ‘Wij zijn eigenlijk voor Ajax,’ zei mijn vriendje. Daar keek de Feyenoorder even van op, net als de mensen om hem heen. Ik gaf het vriendje een elleboog. ‘Wat zeg je nou?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is toch zo?’ John de Wolf lachte erom en krabbelde op onze blaadjes. De mijne is helaas niet bewaard gebleven, in tegenstelling tot alle andere handtekeningen die ik als kind heb verzameld,  keurig in een schriftje. Maar van al die krabbelmomenten kan ik me alleen die keer met John de Wolf goed herinneren.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites