Op de fiets naast me zat het mannetje. Al bijna tien minuten, zag ik op het display waar zijn handen onder lagen. Zelf had ik mijn boek zo neergezet dat het de tijd aan het zicht onttrok. Het mannetje trapte een lichter verzet dan ik, maar op een angstaanjagend strak tempo; nooit minder dan 89 en nooit meer dan 90 omwentelingen per minuut. Toen hij tien minuten later van zijn fiets stapte, kon ik nergens op het stuur en zadel sporen van zijn fietssessie ontdekken. Toch kwam hij terug met papier en spuitbus en hij ging heel nauwkeurig en kalm te werk. Daarna stapte hij uit mijn blikveld en schuin achter me hoorde ik het gekraak en gezoem van een opstartend apparaat. Een uur later was ik klaar met sporten en strompelde ik langs de loopbanden. Het mannetje, inmiddels drijfnat, keek strak voor zich uit. Hij liep met hoge frequentie en grote passen. Mocht hij een misstap maken, zou hij onherroepelijk tegen de muur vlak achter hem kwakken, en hier voorlopig niet meer terugkeren, misschien wel nooit meer.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites