Bij de tegenstander stond een lange slungel langs de lijn met op de achterkant van zijn blauwe windjack in blokletters het woord ‘Coach’. Als zijn team scoorde, wat in totaal zes keer gebeurde,  ging hij helemaal los, alsof hij zelf in de slotminuut met een omhaal de winnende had gemaakt. Hij rende dan met zijn armen in de lucht langs de lijn, ook langs onze dug-out, en maakte vreugdesprongetjes. Wij vonden het allemaal wel lollig, maar het werd vervelend toen hij een van onze spelers voor bolle uitmaakte. Wij riepen hem toe dat-ie zich met zijn eigen spelers moest bemoeien en hij schrok van die reactie, ging in de dug-out zitten en tot de volgende goal zagen of hoorden we hem niet meer.

Na het laatste fluitsignaal werden er handen geschud en onze midmid sprak nog even met de kerel door wie hij ongeveer twintig keer op zijn enkels was geschopt, en niemand kon horen wat ze tegen elkaar zeiden, maar de Coach riep tegen de schopper dat onze midmid een homo was, waarop onze midmid kwaad op hem afliep. ‘Noemde jij me nou een homo?’ Een paar van ons stonden al klaar om tussenbeide te komen, maar we wisten dat onze midmid hem niet meteen aan zou vliegen en we waren wel benieuwd naar de reactie van de Coach, ongeveer drie koppen groter dan onze midmid. Ze stonden nu vlak voor elkaar, maar niet op dreigende afstand. ‘Waarom scheld je me uit?’ De Coach zei niets terug en durfde hem niet aan te kijken, hij keek naar zijn schoenen. Trilde zijn onderlip nu? Ik stond naast onze aanvoerder en we keken elkaar vragend aan, keken nog een keer naar de Coach, en we knikten elkaar lachend toe. Ja, zijn onderlip trilde gewoon echt.

‘Waarom riep je dat?’ De Coach keek voorzichtig op, hij zocht naar medestanders. Die waren er, maar niemand deed wat. Nu trilde ook zijn bovenlip. ‘Ik… dat… dat had ik misschien … dat had ik misschien niet… niet moeten zeggen…sorry.’ Onze midmid wilde daar geen genoegen mee nemen en bleef zijn vraag herhalen, maar wij vonden het nu wel genoeg, en namen hem mee, wat makkelijk ging. Een van ons liep met een arm om zijn schouder en ik liep daar met onze aanvoerder een paar meter achter, en wij deden net of we niet hoorden dat de Coach tegen een van zijn spelers zei: ‘Wat een sissy’.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites