Een recensent van De Groene Amsterdammer tweette dat hij de debuutroman (Dormantique’s Manco) van Tommy Wieringa ging lezen. Hij vroeg zich af of de schrijver daar blij mee zou zijn en linkte naar een zure recensie uit 1995, nog altijd op het internet te vinden. Na 7,5 jaar verzocht Wieringa, in vrij geestige bewoordingen, de recensent in kwestie het ‘naargeestige stukje’ eindelijk eens te verwijderen. Het verzoek is onder de recensie gepubliceerd. De schrijver bestempelt zijn eerste twee romans als ‘jeugdwerk, ongedisciplineerde erupties’.

De vraag is of ik ook ooit zo op mijn eersteling(en) terugkijk. Of moet ik dat misschien nu al doen?

Een uur na de mededeling was de tweet ineens verdwenen. Misschien heeft deze recensent ook zo’n vriendelijk verzoekje van de schrijver ontvangen, en daar als goede collega wel gehoor aan gegeven. Zoals ik ook zal doen als hij mij vraagt om dit stukje te verwijderen.