De regen spoelde vandaag de winter weg, en mijn laatste restje hoop op De Tocht. Gistermiddag pas stond ik voor het eerst op het ijs. Niet op schaatsen, maar op mijn snowboots. Ik houd meer van het gedoe eromheen, is mijn standaardantwoord als mensen vragen naar mijn eigen schaatservaringen. Gistermiddag had ik even zin in dat gedoe eromheen, misschien vanwege de aangekondigde dooi. En na een halve dag schrijven, verdiende ik een ommetje.

Het sneeuwde licht. Scherpe vlokjes, dat wel, tijdens het loopje naar de rivier moest ik mijn ogen een beetje toeknijpen. Vanaf de kant keek ik een tijdje naar mensen die door de poedersneeuw ploegden, met schaatsen had het in de meeste gevallen weinig te maken. Ik verbaasde me over al die onkunde, ik kon me niet voorstellen hoe je plezier kan beleven aan iets wat je totaal niet beheerst. Maar misschien komt dat plezier wel vooral achteraf, als de kilometers zijn gemaakt, net als met schrijven.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites