Als kind kon ik er nooit tegen als er een Duitser won. Of het nu ging om voetbal, wielrennen of kleiduivenschieten. Ik kon het gewoon niet hebben. Zag ik een Duitser boven aan een ranglijst, was mijn dag verpest. Tenminste, een paar minuten van die dag. Duitsers het succes misgunnen, is nooit helemaal uit mijn systeem verdwenen, maar ik maak me gewoon niet meer zo druk. En ook Duitse overwinningen kunnen heel mooi zijn, heb ik leren inzien. Maar het gevoel van toen, die pure afgunst, keert nog wel eens terug. Bijvoorbeeld bij de Luik-Bastenaken-Luik van vorig jaar, toen Vinokourov won. Ik kan die vent niet uitstaan. Niet zozeer vanwege zijn dopingverleden, maar gewoon door zijn hele uitstraling. Die humorloze kop. Zijn manier van praten, als-ie praat. De zweem van donkere mysterie die om hem heen hangt. Wat er zondag bij ‘La Doyenne’ dus ook gebeurt, als hij maar niet wint. En liever ook geen Duitser, al zou ik ook niet weten wie dat zou moeten zijn.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites