Ik verloor in drie sets van een puber. Zijn moeder had de hele partij vanaf een tafeltje langs de baan zitten volgen. Ik merkte niets van haar aanwezigheid, ik wist alleen maar dat ze bij de jongen hoorde omdat ze hem een paar keer iets kwam brengen. Een keer was ze ervoor naar haar auto gelopen. Ook na het laatste punt hoorde ik niets, geen geklap, geen juichkreet, niets. Misschien uit fatsoen, omdat ik de partij eindigde met een dubbele fout, in een hele spannende game.

Voordat we de baan verlieten, vroeg de jongen of ik wat wilde drinken. Zo hoort dat in het tennis, de winnaar betaalt het eerste drankje. Hij stond klaar om de baan te verlaten, met in zijn ene hand twee rackets, in de andere zijn iPhone. Ik zei wat ik wilde drinken en hij knikte en slofte de baan af, terwijl ik mijn tennistas nog aan het inpakken was. Binnen vroeg hij aan zijn moeder geld om drinken te halen. Zij had haar portemonnee al klaar maar in plaats van hem geld te geven, vroeg ze mij wat ik wilde drinken.

Iets fris, alstublieft.

Je mag ook een biertje hoor.

Ik keek haar even aan, ik ben benieuwd met voor blik.

Dank u. Maar iets fris is prima.

We stonden met z’n drieën aan de bar en zijn moeder en ik spraken wat over de wedstrijd. Tussendoor vroeg ze ineens aan haar zoon of hij nou bier zat te drinken.

Hij dronk ijsthee, uit een speciaal ijstheeglas.

O, zei ze, natuurlijk. Ze sloeg een hand boven haar borst en lachte. Ze was misleid door het laagje schuim.

Na het drankje moesten ze meteen weg. Hij moest nog leren. Proefwerkweek.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites