Achter de toonbank staat een meisje van een jaar of vijftien, zestien dat heel erg stottert. Tenminste, echt stotteren of hakkelen is het niet, het lijkt er meer op of ze niet op de woorden kan komen. Maar haar kin en haar schouders bewegen en als je goed luistert, komen er wel hakkelende geluidjes uit haar wijd geopende mond. De vrouw die ze helpt, buigt steeds verder over de toonbank heen. Maar de vrouw zegt niets, ze heeft blijkbaar geleerd dat je stotteraars niet moet helpen. Ze blijft het meisje wel strak aankijken. De wangen van het meisje worden roder. Ze keek steeds schichtiger om haar heen. Ik kijk de andere kant op en stel me voor hoe zij in de klas schietgebedjes doet om maar niet aan de beurt te hoeven komen. Hoe zij alles doet om te voorkomen dat ze in situaties terechtkomt waarin ze iets moet zeggen. Dit zijn nog niet de jaren waarin ze over haar gestotter heen groeit of ermee leert leven, die jaren liggen nog voor haar. Zeker in haar geval, want ook met haar uiterlijk moet ze nog leren leven. Dat ze ooit niet meer zal stotteren, lijkt me aannemelijker dan dat ze opbloeit tot een mooie vrouw. Ik hoop maar dat ze niet iemand is die teveel over het leven nadenkt.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites