De vrouwen gingen winkelen en wij bleven op het terras zitten tot de zon voor ons verdween en we de herfst in onze nekken voelden. Binnen dronken we verder aan de grote stamtafel achterin, onder lage lampen met zacht licht. Een perfecte plek, weg van de drukte, maar dicht genoeg bij de bar om niet vergeten te worden. Een serveerster vroeg of we nog wat wilden drinken, terwijl haar collega al voor ons aan het tappen was. Maar blijf ons vooral in de gaten houden, zei een van ons. Keep them coming, zei een ander. Misschien was ik het die een van die twee uitspraken deed, of allebei. Dat weet ik niet meer. Waar het om ging is dat het bier bleef komen en dat we maar aan die grote stamtafel bleven zitten, ook toen de vrouwen terugkwamen, tot het echt, nu echt, tijd was om terug naar het huisje te gaan, zodat we ons konden omkleden voor de avond waarvan je weet dat die nooit zo zou worden als de middag, maar je hebt gereserveerd, dus je gaat. Buiten was er nu helemaal geen zon meer, maar de heldere avondschemer deed pijn aan de ogen en met de zonnebril op en de kraag omhoog sloften we door de lege winkelstraat terug naar de auto’s, naar het huisje.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites