Vandaag was de makkelijke kant aan de beurt. Voordat de kaakchirurg me verdoofde, bevestigde ze dat nog eens. Deze verstandskiezen lagen ‘gunstiger’. Ze zei niet ‘veel gunstiger’ of ‘iets gunstiger’ en ik durfde haar ook niet om een nuancering te vragen, bang voor het woordje iets. Net als vorige keer kreeg ik vijf spuiten. De laatste, bovenin mijn gehemelte, was het gemeenst. Het uiterste hoekje van mijn onderlip werd al snel gevoelloos. Tot zo in de behandelkamer, zei de chirurg. De tien minuten daarop zat ik alleen in deze tussenkamer. Om de tijd te doden ademde ik in en uit op het ritme van de tikkende klok boven de deur, terwijl ik hoopte dat het zachte gezoem van de airco me in slaap zou sussen. Maar het licht uit de drie ronde lampen boven me was te fel om zomaar weg te vallen. Binnen een paar minuten was wel de hele rechterkant van mijn gezicht verdoofd, tot boven mijn slaap. Ik gleed met de toppen van twee vingers over mijn tintelende slaap, ooglid, jukbeen, wang en neusvleugel. Alleen mijn oorlel voelde nog normaal aan. Net als mijn gewone kiezen, waar ik mijn tong langzaam langs liet gaan. Met het puntje van de tong nam ik afscheid van mijn laatste twee verstandskiezen, die ik nergens voelde, en ik bleef maar tegen mezelf zeggen dat vandaag de makkelijke kant aan de beurt was, zelfs tot mijn ogen en kin werden bedekt door een blauw doekje en ik mijn mond zo ver mogelijk open moest doen, mijn hoofd op verzoek iets naar rechts liet kantelen, de makkelijke kant.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites