Het mannetje dat ik niet kan uitstaan komt de kleedkamer in. Ik noem hem mannetje vanwege zijn kleine en pezige duurlooplichaam, de witte spillepootjes. Ik kan hem niet uitstaan omdat hij echt altijd op de sportschool is als ik er ook ben. Maar wat me meer stoort dan dat hij er altijd is, zijn de rituelen die hij erop nahoudt.

Het mannetje zegt ‘goedemiddag’, met een zware stem die niet bij zijn jongensachtige voorkomen past. Hij hangt zijn jas op, zet zijn sporttas op het bankje en dan begint het. Staand, met de rug naar mij toe, doet hij zijn pullover, overhemd en shirt uit en vouwt ze een voor een akelig netjes op. In de volgorde zoals hij de kleren heeft uitgetrokken, legt hij ze op elkaar, rechts van de tas.

Hij gaat zitten, links van de tas, buigt voorover en maakt zijn veters los,  eerst links, dan rechts. Dan trekt hij de schoenen uit – eerst links, dan rechts – en  zet ze tegen elkaar aan, op exact gelijke hoogte, onder de bank, precies onder het deel waar de sporttas staat. Zijn sokken gaan in dezelfde volgorde uit, opgerold verdwijnen ze in de schoenen.

De sporttas gaat open. Een akelig netjes opgevouwen sportbroekje en een nog akeliger netjes opgevouwen shirtje komen tevoorschijn. In het broekje steekt hij eerst zijn linker- en dan zijn rechterbeen. Beide armen gaan synchroon in de mouwen van het shirt, daarna volgt het hoofd.

Zonder te kijken haalt hij nu sportsokken en sportschoenen uit de tas. Hij doet de sokken aan in de gebruikelijke volgorde en trekt ze tot de knieën omhoog om ze vervolgens met gestrekte vingers omlaag te schuiven tot vlak boven de enkelknobbels. De schoenen zet hij tussen zijn voeten neer. Met een wijsvinger trekt hij de veter van de linkerschoen wat losser, helemaal van onder naar boven, waarna de lip van de schoen omhoog gaat, zodat hij zijn voet erin kan zetten. In dezelfde volgorde trekt hij de veter tussen de lusjes weer strak aan en nadat hij een dubbele knoop in de veter heeft gelegd, herhaalt hij het hele ritueel bij de rechterschoen. Al die tijd komt hij geen enkele keer overeind om zijn rug te strekken of zo.

Het mannetje gaat nu met zijn rug tegen de muur zitten, de voeten naast elkaar op de grond. Uit de tas verschijnen nu een handdoekje en een banaan, waarna hij de tas dichtritst. Hij legt het handdoekje op zijn schoot, als een servet, en begint met het pellen van de banaan, waarop geen bruin vlekje te bekennen is. De schil valt in vijf repen om zijn hand heen. Hij kauwt rustig, wacht na het doorslikken een paar seconden tot de volgende hap. Zes happen doet hij erover. Als het laatste stukje banaan is doorgeslikt, brengt hij de vijf repen weer bij elkaar tot een geheel en vouwt de schil dubbel. Dan pas staat hij op om de schil weg te gooien en zijn bidon te vullen met water, om zijn gezicht even nat te maken, zijn spullen in een locker te plaatsen, de kleedkamer te verlaten.

Ik sta al lang op een van die apparaten.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites