Meester Van Rooijen is afgelopen zaterdag overleden, op 62-jarige leeftijd. We hadden ‘m in groep 5 en 7. Een magere man met een grauw gezicht. Hij rookte veel. In de klas rolde hij sjekkies voor in de pauze. Hij kon zijn benen in de nek leggen, op zijn bureau, lachen was dat. We deden veel met muziek, met zingen, hij vanachter een piano. Hij kon ook mooi boos worden, ontploffen. Ik denk aan Hamid, die hij eens met een gedraaid oor tussen zijn vingers de klas uittrapte, letterlijk, met een schop onder zijn kont. Mooie tijden.

Op de Mart begroette ik hem vorig jaar nog met ‘Ha, meester Van Rooijen,’ waarna we een praatje maakten en ik hem verder Piet noemde. We hadden het nog even over Hamid, alweer jaren geleden overleden bij een verkeersongeluk. Dat hij hem ooit letterlijk de klas uit had getrapt, kon hij zich niet herinneren. Verder kon ik me niet goed concentreren op wat hij zei, afgeleid door de ontelbare smalle rimpels, groeven vooral, waarvan ik de diepere laag voor een deel kende.

Een tijdje geleden kwam ik hem voor het laatst tegen. Hij reed op een brommertje en groette me met een hoofdknik, twee handen aan het stuur. Moeizame glimlach. Sjekkie in zijn mondhoek. Volgens mij, ik weet het niet zeker. Misschien was hij al een hele tijd gestopt en zag ik iets dat er niet was. Of andersom.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites