Tijdens mijn lunchommetje liep ik de boekhandel in, zowaar met een concrete missie:
De figuranten, het nieuwste boek van Bret Easton Ellis. Op de hoek van de tafel lag een bescheiden stapel en ik pakte het bovenste exemplaar, voelde even aan de kaft, alsof het mijn eigen boek was dat ik net uit de doos had gehaald. Ik stond tussen twee winkelmedewerkers die flauwe opmerkingen over en weer aan het slingeren waren en het voelde erg ongemakkelijk, ik had het gevoel dat ze me elk moment in hun meligheid zouden betrekken. En ik kan alleen tegen meligheid als ik er zelf de aanstichter van ben. Een paar meter links van me stond ook nog eens een winkelmedewerker heel hard antwoord te geven op vragen van een vrouw met een vreselijk schelle stem.
Ik probeerde wat te lezen op een willekeurige pagina, maar ik kon me niet afsluiten van wat er om me heen gebeurde en er drong geen zin tot me door. Ik besloot het boek maar gewoon zo snel mogelijk te kopen en klapte het dicht, voelde in mijn achterzak. Geen portemonnee, op mijn bureau laten liggen. Ik legde het boek terug op de stapel en liep zonder iemand gedag te zeggen de winkel uit.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites