De voorpagina van de lokale kranten meldden vorige week het ‘plotseling overlijden’ van een 47-jarig gemeenteraadslid. De man kende ik niet, ik wist zelfs niet dat hij iemand was die in de gemeenteraad zetelde, maar zijn naam kwam me wel bekend voor. Van Facebook. Hij had mij een hele tijd geleden een vriendschapsverzoek gestuurd en bij het inloggen werd ik wekenlang met zijn naam en gezicht geconfronteerd, omdat ik maar niet reageerde op zijn verzoek. Daarom herkende ik hem waarschijnlijk een paar weken geleden, op een tennisclub in de buurt. De man zelf was me buiten al opgevallen, vanwege zijn forse postuur en het contrast van zijn roze polo met dat ontzettend bruine gezicht. Pas in het herentoilet was er echt sprake van herkenning. Toen ik binnenkwam stond hij zijn handen te wassen en we keken elkaar even aan in de spiegel. Hij zei hallo met een knikje en ik zei hallo terug met een knikje en toen realiseerde ik me ineens wie hij was. Ik dacht aan het afgewezen vriendschapsverzoek en vroeg me af of hij daar ook aan dacht en daarna vroeg ik me af of hij dit blog kende en daarom facebookvrienden wilde worden.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites