Tijdens de kwartaalvergadering speelde ik op verzoek van mijn baas voor huisdichter, voor Nico Dijkshoorn. Groot voordeel van deze betrekking was dat ik me aan alles kon onttrekken, achterin op een bank. Groot nadeel was dat het me totaal ontging hoe we ervoor staan. Ik concentreerde me op andere zaken. Ik nam waar. En hoewel er uit mijn observaties vooral inside-jokes ontsproten, schreef ik één stukje dat geschikt is voor een breder publiek…

Er zit een nieuwe aan tafel. Zij heeft zich netjes voorgesteld aan mensen van wie ze de namen niet zal onthouden en aan wie ze zich de volgende keer niet durft voor te stellen, want je twee keer aan iemand voorstellen is onbeleefd. Dat wordt dus smoelen kijken op de website. Of ze mij dan zal herkennen is de vraag, want na vierenhalf jaar bij dit bedrijf en bijna twintig van deze vergaderingen is er van het haar op mijn hoofd weinig overgebleven.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites