Mijn neefje van bijna vijf is op bezoek bij mijn ouders. Ik ga langs voor de lunch en mijn vader doet open, hij belt meteen mijn moeder om te zeggen dat ik er ben. Zij is even met hem in de speeltuin. Terwijl mijn vader de laatste dingen op tafel zet, leun ik tegen de servieskast en kijk de achtertuin in. Binnen een paar minuten gaat de poort open en onder mijn moeders arm door loopt mijn neefje met beide handen op het stuur van zijn fietsje de achtertuin in, heel geconcentreerd. Mijn moeder wijst deze kant op en hij kijkt op en lacht zijn kleine tandjes bloot als ik naar hem zwaai, maar ik weet niet wat dat lachen betekent; of het een lach ter herkenning is of dat hij het gewoon leuk vindt als iemand naar hem zwaait. Ik hoop dat het zien van zijn lachende oom achter de klapdeuren een van zijn vroegste herinneringen zal vormen, hoe moeilijk dat ook zal zijn, door alle foto’s en filmpjes die hij van zichzelf gaat terugzien en die het bijna onmogelijk maken om in te schatten welke beelden daadwerkelijk uit zijn eigen geheugen voortkomen.

Op aangeven van mijn moeder zet hij zijn fietsje tegen de muur. Dat doet hij netjes, rustig. Hij wacht zelfs even of de fiets niet omvalt, met zijn handen als stopteken bij stuur en zadel. Weer op aangeven van mijn moeder, een langzaam draaiende hand op zijn kruin, loopt hij weg bij de fiets. De wind heeft zijn kapsel zo uit model geblazen dat je niet kan zien hoe het eigenlijk hoort te zitten. Ik zie alleen maar dat zijn haar langer en donkerder is dan de vorige keer, maar ik weet niet zeker wanneer die vorige keer was, ik kan de volgorde van de laatste twee keer dat ik hem zag niet vaststellen.

Hij loopt voor mijn moeder uit door de achtertuin. Mijn vader is me voor en doet een van de klapdeuren open. Ze stappen over de drempel en mijn moeder kamt zijn haar met gespreide vingers schuin naar achteren. Ze doet zijn jas uit en hij trekt zelf zijn vest recht en strak, over de band van zijn broek. Als ik voor ze sta, kruipt hij tegen haar been aan. Een vinger in zijn mond. Ik buk en steek mijn handen onder zijn armen. Hij laat zich door me optillen, maar kijkt tijdens het stijgen naar mijn moeder, die mij een kus geeft en tegen hem zegt dat ik het ben, ome

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites