Schuin voor me in het vliegtuig zat een vrouw Sudoku te spelen. Al minutenlang staarde ze met de pen in haar mond naar de puzzel. Ik probeerde mee te kijken, maar telkens als ik de cijfers scherp in beeld kreeg, bewoog de vrouw het boekje. Dan blies ze een grijze lok uit haar gezicht en keek even opzij, naar niemand in het bijzonder.

De vrouw was me al eerder opgevallen. Telkens als de mannen in de rij voor haar weer flauwe grappen zaten te maken, wendde ze zich hoofdschuddend tot de man in de stoel voor mij. En elke keer ving de man haar blik van verstandhouding pas op als zij haar hand op zijn arm legde.

Net toen ik het meekijken wilde opgeven, bladerde ze naar achteren. Knikkend bladerde ze terug en vulde snel drie vakjes in. Andere cijfers streepte ze door en meteen daarna sloot ze, met de duim als bladwijzer, het boekje. Ze wuifde zich er koelte mee toe en keek schichtig om zich heen, uiteindelijk recht in mijn ogen. Een seconde, twee misschien. Zij was degene die wegkeek.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites