Op Valentijnsdag stonden we met pech langs de A13, rond een uur of zes in de avond. Jij bent onze rem, zei de agent voor we langs de file naar het tankstation werden gesleept. Ik moest het touw strak houden, dat was het. Er volgden enkele doodsbenauwde minuten, waarin ik mijn voorganger geen moment uit het oog verloor. Ik ben geen bumperklever en dat touw was kort, dus hoe harder de politiewagen reed, hoe krampachtiger ik mijn stuur vasthield en hoe vaker ik de rem een beetje indrukte. Maar, geheel tegen de verwachting van mijn vrouw in, kwamen we zonder beschadigingen of ander leed tot stilstand op een parkeervak meteen rechts na de afslag. We moesten een uur wachten op de ANWB en dronken binnen een kop koffie. Terug in de auto keek ik de rest van de tijd vol verwachting via mijn zijspiegel – de achterruit was al snel beslagen – naar auto’s die vlak achter ons langs naar de benzinepompen reden.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites