De auto van rechts haalde voetgangers in die op de weg liepen, omdat er geen voetpad is waar ze kunnen lopen. De wielrenner kwam vanuit de duinen op de splitsing af en zag misschien alleen de voetgangers.

Nu liggen er bloemen met linten ter hoogte van de plek des onheils. Hoe vaak ben ik niet op de fiets vanuit de duinen op deze splitsing uitgekomen? Hoe vaak heb ik niet in de auto voetgangers ingehaald, voetgangers die daar lopen omdat ze niet anders kunnen? En hoe vaak fietste ik niet vol gas van die laatste, steile duinhelling af en vond ik het zonde om te remmen? Hoe vaak was ik in de auto niet met andere dingen bezig geweest? Heb ik eigenlijk ooit netjes de toegestane snelheid over deze weg gereden? En zal ik dat vanaf nu wel doen? Allemaal vragen die ik mezelf stelde, terwijl ik deze en andere foto’s maakte en zinnen zich in mijn hoofd vormden.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites