De lesauto reed veertig waar je vijftig mag. Ik kon niet zien of er achterop een sticker zat met daarop Sorry, u heeft het ook moeten leren, want een oude Volvo kleefde minutenlang aan de bumper van de lesauto. Om de twee, drie seconden brandden de remlichten van die Volvo en zag ik de kruin voor hoofdsteun heen en weer bewegen. Bij bochten zwaaide er een arm.

Ik reed op normale afstand van die Volvo en wat er voor me gebeurde, stoorde me alsof ik zelf werd opgejaagd door een bumperklever, maar ik wist niet wat ik eraan kon doen. Groot licht, toeteren, bij alles zou niet de Volvo-rijder maar de cursist nog nerveuzer worden. Even overwoog ik bij de eerstvolgende mogelijkheid uit te stappen en de Volvo-rijder op zijn gedrag te wijzen. We naderden een rotonde en bij onze toerit stonden al wat auto’s te wachten, maar ik dacht aan hoe een collega vorige week in deze wijk een kopstoot had gekregen, voor de ogen van zijn kind, van een kerel die zijn auto midden op de weg had geparkeerd en net deed of hij niets zag en niets hoorde, tot mijn collega op een gegeven moment uit zijn auto stapte. Toen reageerde hij wel. Ik dacht aan de grote pleister op zijn neus en de bollingen onder zijn ogen en het drong tot me door dat ik eind van de week ga trouwen. Terwijl ik besloot me nergens mee te bemoeien, reden we achter elkaar de rotonde op. De lesauto ging rechtdoor en de Volvo nam de volgende afslag, zonder zijn richtingaanwijzer aan te zetten.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites