Wie gisteravond het programma Spuiten & slikken heeft gezien, was getuige van de ontmaagding van een 29-jarige jongeman. Tenminste, vooral van het gedoe eromheen. Het leven in het algemeen en de liefde in het bijzonder hadden hem de afgelopen jaren weinig goeds gebracht. Zoveel werd wel duidelijk uit het diepte-interview in zijn flatje en de zenuwachtige minuten die aan de daad voorafgingen, en uit de ongemakkelijk ontmoeting met de dienstdoende vrouw. Onderweg naar de verdieping met de hotelkamer waar de aangekondigde handelingen plaats zouden vinden, bleef het stil. De jongen keek door het glas in de lift naar buiten en zag hoe hij steeds verder verwijderd was van de vaste grond, hoe er geen weg meer terug was. Die spanning herkende ik, niet van mijn eigen ontmaagding, maar van de keer dat ik ging bungeejumpen. De lift was toen een gammel bakkie en met een elleboog over de rand deed ik net of ik van het mooie uitzicht genoot. Even later stond ik met mijn tenen over de rand, misselijk van de spanning. In theorie kon ik natuurlijk nog terug, maar iedereen was al gesprongen en bovendien, ik was een van de aanjagers geweest, ik wilde dit ook echt, en alles was al betaald. Ik moest doorzetten, de angst negeren,  de controle uit handen geven. Liever dood dan gezichtsverlies. Zoiets zal de jongen die op het punt stond zich te laten ontmaagden ook hebben gedacht, zeker met die camera de hele tijd op zijn snufferd. Maar eenmaal met zijn tenen over de rand liet hij zich niet kennen, hij ging ervoor. Hij sprong, met zijn ogen wijd open.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites