Na het tanken haalde ik een broodje uit de koeling, rekende alles af en ging aan een tafeltje staan met zo’n gat in het midden. In dat gat gooide ik de schijfjes tomaat die ik van het beleg plukte en toen pakte ik uit het rek achter me een tijdschrift, bladerde naar een artikel dat op de voorkant werd aangekondigd. Halverwege het artikel had ik mijn broodje bijna op en ik twijfelde of ik het artikel uit zou lezen. Terwijl ik het laatste stuk brood naar mijn mond bracht, stond er een vrouwtje in een gele blouse naast me, wijzend naar het tijdschrift. “Heeft u dat afgerekend, meneer?” Met de schrik van iemand die voor het eerst wat probeert te stelen en meteen wordt betrapt, stamelde ik wat over dat ik hier mijn tank had volgegooid en dat ik gewoon even wat wilde lezen tijdens het eten. Ze kapte mijn onverstaanbare betoog af. “Dan vraag ik u het blad terug te leggen, meneer.” Nu wees ze naar het rek. “Gelieve niet in te lezen, staat daar,” zei ze. “En dat staat er niet voor niets.” Ik keek naar het rek, van links naar rechts en van boven naar beneden. De vreemde formulering op de sticker en haar toevoeging riepen de ene na de andere vraag in mij op. Uit al die vragen koos ik voor deze:

“Waar dan?” De vrouw zuchtte, deed twee stappen schuin opzij en wees naar de plank met daarop een kleine witte sticker die ik vanuit deze hoek niet kon lezen. “Hier.” Met de blik in haar ogen kon je dit hele pompstation in vlammen laten opgaan.

Ik zei niets terug en legde het tijdschrift terug, op de goede plek. De vrouw was al omgedraaid en ik liep het tankstation uit, sneller dan normaal.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites