Om tien voor acht was ik op de tennisclub. Mijn trainingsmaatjes waren er nog niet, de trainer ook niet. Er was nog helemaal niemand, op een tafel onder de luifel van het clubhuis stonden wat lege glazen bier, daartussen een volle asbak. De banen waren nog vochtig van de nacht, en lekker bruin. De natte witte lijnen vonkten in de ochtendzon, die zich uitrekte tussen twee huizen boven in de duinen, recht voor me, achter baan 7. Ik lag zo diep mogelijk onderuit in een terrasstoel en liet de warmte in mijn gezicht trekken. Los van wat vogels die elkaar op verschillende toonhoogtes toezongen, was het helemaal stil. Van mij mocht iedereen nog wel even wegblijven. En de herfst ook.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites