We liepen op het pad dat zomers wordt geflankeerd door strandhokjes. Beneden spoelden dikke kragen sop aan. De zon boven Scheveningen verwarmde onze gezichten, maar het was te fris voor onbedekte nekken. De zee blies wolken schuim op het droge en zij vertelde dat haar hond vroeger achter dat schuim aanrende, er dan in ging liggen woelen en de rest van de dag naar de zee rook. Een mooi beeld en ik vroeg ik me af wanneer ik het zou gaan gebruiken voor een verhaal, en wat voor verhaal dat dan zou zijn. Gelukkig vormden zich niet meteen de eerste zinnen van een nieuw verhaal, want er zijn nog zo veel ideeën uit te werken en eerst moet dat boek nog af. Ik dacht aan het schrijfwerk dat ik eigenlijk deze middag zou doen, in plaats van hier op het strand lopen, maar dat was mijn eigen schuld, ik had zelf voorgesteld om er ‘even uit te gaan’, naar het strand. En gelukkig maar. Als schrijver kun je niet zonder dit soort uitjes, en als mens zeker niet.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites