De enige keer dat hij voor een miljoenenpubliek als eerste over de meet kwam, hield hij zijn handen op het stuur. Andrea Peron, wiens gezicht doorgaans fonkelde van vrolijkheid, keek vermoeid en bedroefd – de blik van een renner die in de laatste bergrit buiten de tijdlimiet binnenkomt. Het ging die dag ook niet om hem, er werd zelfs geen klassement opgemaakt. En hij was de laatste die daar rouwig om was.

Kijk voor het vervolg van deze tekst op het mooiste wielerblog van Nederland.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites