In literair voetbaltijdschrift Hard gras 93 staat mijn grote verhaal over Mike Zonneveld. Dit boekje is hier te bestellen. Overigens legde dit stukje voor de website van HP/De Tijd de kiem van het verhaal: Tennissen tegen een prof

Hier een scène uit ‘Ze mag niet vergeten worden’.

Mike en Nadine Zonneveld zijn bij de verloskundige voor hun eerste echo. Nadine heeft het voorgevoel dat ze moeder wordt van een tweeling. Een voorgevoel dat ze al van kinds af aan heeft wanneer ze aan zichzelf denkt als moeder, maar het is nu sterker dan ooit. Ze heeft ook al zo’n dikke buik na twaalf weken, alsof ze twee keer zo ver is.

Je eet gewoon teveel joh, lacht Mike.

Maar als de verloskundige een tweede hartje waarneemt, moet hij zijn woorden terugnemen. Heb je verdomme toch gelijk, grijnst Mike, die enkele dagen later voor de vierde keer onder het mes moet voor een knieoperatie. Hij heeft dan in zijn tweede periode bij NAC (na een jaar Cyprus) nog maar twee wedstrijden gespeeld en diep van binnen weet hij dat het daarbij zal blijven.

Maar daar denkt hij nu niet aan.

Een tweeling. Dus toch.

Ha!

De aanstaande ouders kijken elkaar lachend aan terwijl de echoscopiste doorgaat met haar geschuif op moeders buik, met haar blik op het scherm. Maar ineens staat die vrouw op en loopt ze de kamer uit, zonder iets te zeggen.

Mike en Nadine kijken elkaar vragend aan en daarna zoeken ze op het scherm naar aanwijzingen die voor een ongetraind oog niet te zien zijn.

De verloskundige komt terug met een collega. Die hoeft geen extra handelingen te verrichten om te bevestigen wat de eerste verloskundige vermoedt: een drieling.

 

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites