In het schrijfklasje zat een jongen die ter voorbereiding op de tweede of derde les een pdf-bestand mailde. Twee A4’tjes, met op elke pagina een plaatje. De tekst was commercieel bedoeld, wervend, en stond bol van kromme zinnen, vreemde woordkeuzes en bovenal: geleuter. Maar er stond één mooie zin in, een hele mooie zin. De mooiste die ik tot dan toe tijdens deze cursus gelezen had. Het was de andere cursisten en de docent ook opgevallen en we complimenteerden de jongen met zijn vondst.  ‘Ja, mooi hè.’ De jongen ging rechtop zitten, hield het blaadje voor zich en keek met volle tevredenheid naar de zin, zoals schrijvers dat kunnen doen. ‘Die heb ik van Gerard Reve geleend.’

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites