Vanochtend op de fiets moest ik denken aan Michael, een van de (licht) verstandelijk beperkte hoofdrolspelers in de gisteravond uitgezonden NCRV-documentaire ‘De Kinderen van de Hondsberg – 2011’, een vervolg op de vijfdelige reeks uit 1998. Ik moest denken aan de scène waarin de Michael van nu aan het fietsen is, met oordopjes in. Hij zingt uit volle borst mee met een of ander volks liedje en bij het refrein gaat de forse Michael rechtop zitten, met gespreide armen. Hij gaat helemaal op in de muziek en houdt zich niet in wanneer hij andere fietsers kruist. Maar hij zingt niet om anderen te storen of om aandacht te vragen, hij zingt niet om gezien of gehoord te worden. Dat is het mooie, het ontroerende. Hij is gewoon ongecompliceerd aan het zingen, zoals mensen onder de douche dat doen, wanneer ze alleen thuis zijn, in een vrijstaand huis.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites