Er was weer niets bijzonders op een van de vier televisies aan de muur. En televisie is eigenlijk wat ik nodig heb om niet te denken aan de tijd die mij nog rest op een fitnessapparaat. Maar dat maakte dit keer niet uit, ik had een boek bij me. Zo gaan die dingen, een verhalenbundel van Thomas Verbogt.

Na bijna anderhalf uur op twee verschillende apparaten had ik meer dan duizend calorie├źn verbrand en zeker tien verhalen gelezen. Houd ik dit tempo de komende maanden vol, ben ik tien kilo afgevallen en heb ik zijn hele oeuvre verorberd. Hopelijk is er dan weer een nieuw boek van hem verschenen.

Ik voelde me voldaan door de fysieke inspanning, maar schuldig over de hoeveelheid verhalen. Dat verdienen de verhalen niet, het zijn geen snacks. Het zijn delicatessen, en die schrok je niet achter elkaar op. De smaak wil je zo lang mogelijk in je mond houden en het is zonde om je alleen te herinneren dat ze lekker waren.

Voortaan lees ik er maximaal twee, maar niet te snel achter elkaar. Niet alleen om mezelf op rantsoen te zetten, maar vooral om de verhalen te laten verteren, om te laten doordringen wat ik nu eigenlijk heb gelezen. Want hoe toegankelijk zijn manier van schrijven ook is, de verhalen hebben iets ongrijpbaars. In de woorden van Verbogt zelf, in het verhaal Stroopkoeken:

Ik zie wat ik zie, maar heb er geen woorden voor.

Deel via social media:
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • NuJIJ
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Print
  • PDF
  • Add to favorites