Het sneeuwde licht. Scherpe vlokjes, dat wel, tijdens het loopje naar de rivier moest ik mijn ogen een beetje toeknijpen. Vanaf de kant keek ik een tijdje naar mensen die door de poedersneeuw ploegden, met schaatsen had het in de meeste gevallen weinig te maken. Ik verbaasde me over al die onkunde, ik kon me niet voorstellen hoe je plezier kan beleven aan iets wat je totaal niet beheerst. Maar misschien komt dat plezier wel vooral achteraf, als de kilometers zijn gemaakt, net als met schrijven.

De eerste poging tot het handmatig invoeren van de code mislukte. Toen ze er opnieuw aan wilde beginnen, hield de reus een van de twee reeds afgerekende dvd’s zelf tegen de scanner aan. Er klonk een piepje en in het kassascherm verscheen het toegevoegde bedrag. ‘Kijk,’ zei de reus. ‘Zo kan het ook.’ Het meisje schudde haar hoofd en zei, zonder hem aan te kijken: ‘Die is al afgerekend.’ Ze maakte zijn handeling ongedaan en begon weer met het handmatig invoeren van de code. ‘Wat doe je? vroeg de reus, niet langer met zijn knokkels op de balie trommelend, maar nu met de onderkant van zijn vuisten. Hij knikte naar het kassascherm. Zij schudde haar hoofd en zei: ‘Dan komt het verkeerd in het systeem,’ zo zacht dat de wachtende achter mij het waarschijnlijk niet kon horen. Er had zich inmiddels een lange rij gevormd. Mensen stonden te morren. Normaal gesproken zou ik een van die mensen zijn, haast of geen haast, maar ik vond het wel mooi en aandoenlijk om te zien hoe onrustiger de reus werd en hoe onverstoorbaar dit toch onzeker ogende meisje bleef proberen haar werk volgens de regels te doen, en hoe ze daar uiteindelijk in slaagde. Ik bleef zelfs rustig toen zij er na het scannen van mijn emballagebon maar niet in slaagde de kassa open te krijgen.