Hoe vaak moet ik die oefening doen? Hoeveel setjes? Van hoeveel?

Tot je verzuurt. Dat is genoeg.

Maar… Dat is heel snel.

Klopt, behoorlijk snel.

Wat is dan normaal?

Met een elastiekje om drie setjes van tien zou geen probleem moeten zijn.

Elastiekje?

Ja, dat komt nog wel.

Met op de achtergrond die heerlijke achtergrondmuziek (Chanson Pour Milan, door Tonny Eyk) laat ik de filmcrew zien waar het allemaal begon, op het trapveldje achter de speeltuin. Buurtjongens van jaren ouder vertellen hoe gek ze ervan werden dat ik ze altijd maar door de benen speelden. Hoe irritant ongrijpbaar dat kleine ventje was. Mensen in de flat naast het veldje gingen er goed voor zitten als ze mij mee zagen doen. Zo eentje hebben ze hier nooit meer gezien. Komt er ook nooit meer. Aan de andere kant van het veldje staat een school, waar we gingen ‘elven’ als er niet genoeg mensen waren voor een partijtje, met de brede klapdeuren van gewapend glas als goal. De hoofdmeester weet nog goed hoe vaak hij ons wegstuurde, en hoe boos hij werd als er weer iemand het dak op ging om de bal te pakken. Mijn vriendjes en ik zaten zelf op de andere basisschool in het dorp en het kon ons niet schelen wat die man allemaal zei. Hij was van de vijand. We hadden altijd ruzie met kinderen van die school. Wij voelden ons superieur omdat onze school veel groter was. En dat trapveldje was van ons, ook al grensde het aan hun school. Veel van die andere kinderen woonden niet eens in de buurt. Oprotten dus. Ons veld. Ja, we weten het nog goed. Lachen. Mooie tijden.

De film was rond middernacht afgelopen, maar ik viel pas een uur later in slaap.

Het gemeentebestuur van Fucking zou eens bij het Belgische dorp Bierbeek kunnen informeren of daar al een oplossing is gevonden voor deze heikele kwestie. Het verhaal gaat namelijk dat hun gele en roodomrande plaatsnaamborden wel erg makkelijk zijn (of waren) te ontvreemden; met een paar simpele tikken aan de onderkant. Een duo dat zich ooit aan deze diefstal schuldig maakte, was op de terugweg van een voetbaltoernooi ergens in die omgeving. Bij het beeld van een beek vol bier, een stromende beek, liep het water de dorstige twintigers in de mond. Het kon ook geen toeval zijn dat het plaatsnaambord geelrood gekleurd was; de kleuren van hun club. Het was eigenlijk een misdaad om de trofee aan die paal te laten hangen, zo eenzaam en verlaten. Deze echte clubjongens waren dus moreel verplicht ermee op de club te verschijnen, zodat het op de muur achter de bar kon pronken. Maar zover kwam het niet. In hun grenzeloze naïviteit borgen ze het bord eerst op in een kast achter die bar. Een kast die niet op slot kon.

Ik zou mijn literair agent natuurlijk nooit vragen iemand een oneerbaar voorstel doen. Laten we het erop houden dat de vraag- en aanbodverhouding daar in mijn geval geen aanleiding toe geeft.

Voor de kampioenswedstrijd gingen we brunchen, in een bedrijfskantine. Er waren 100 zachte pistoletjes gehaald, voor ongeveer 25 man, in leeftijd variërend van 20 tot 40. Veel strakke, bleke bekkies. Het was rustig aan tafel. Alsof we gewoon collega’s waren die voor de zoveelste keer samen lunchten. Er liep telkens wel iemand naar de wc, sommigen twee keer, eentje drie keer. Het ging langzaam met de zachte pistoletjes, zeker de helft bleef over. Die namen we mee voor bij de barbecue ’s avonds, als het daarvan zou komen. Eerst moest er nog gewonnen worden, van de hekkensluiter. In de reserve 8^ste klasse, poule 2.